Voorproefje:


Maar laten we vooral bij het begin beginnen. Maandagochtend in alle vroegte na afscheid te hebben genomen van mijn broer Reinier en zijn verloofde Susanne zijn we (mijn ouders en ik) vertrokken naar Hoek van Holland, de plaats waarvan mijn boot zou vertrekken. Bepakt met een grote backpack rugzak, een koffer, een laptoptas en een rugzak kwam ik mijn reismaatje Melanie tegen. Ze zit bij mij op school, doet compleet andere vakken, maar we konden wel samen reizen. Na het inchecken en afscheid nemen van mijn ouders gingen we met onze handbagage de boot op en vonden we een leuk plekje bij het raam. Al vrij snel werden we door enthousiast ontbijtende Engelsen ontgroend met de geur van vette spek, witte bonen in tomatensaus en een vette worst. Het idee dat Melanie opperde om gezellig samen een officieel Engels ontbijt te nemen heb ik gauw van tafel geveegd.

Na een tijdje varen kwam de kapitein via de luidsprekers vertellen dat wegens een haperende turbine de boot niet meer dan 30 knopen kon varen. Aan het gezucht van alle ‘schippers’ om mij heen te horen was dat niet zo snel.

Uiteindelijk in Engeland aangekomen hadden we vrij snel onze bagage van de band en zijn we met de trein naar London Liverpool Street Station gereisd. In Londen aangekomen hebben Melanie en ik afscheid genomen van elkaar want we moesten allebei een andere kant op met de underground / tube/ train. Drie benamingen voor een en hetzelfde vervoermiddel; de metro.

Met een dagkaartje van de Londense metro ben ik naar de Holy Trinity Brompton (HTB) gereisd. Bij het juiste metrostation aangekomen stuurde een straatschoonmaker mij compleet de verkeerde kant uit en daar kwam ik aan het eind van een lange straat pas achter. Althans, de straat was helemaal niet lang, maar met 50 kilo bagage veranderen je perspectieven. De terugweg ging makkelijker want ik ben op een bus gesprongen en de buschauffeur zei me dat ik twee haltes moest blijven zitten.

Na twee haltes wilde ik uitstappen maar één van de medereizigers had de buschauffeur en mij afgeluisterd en zei dat ik beter nog een halte kon blijven zitten. Deze vriendelijke mevrouw vertelde me ook nog eens waar ik heen moest lopen om de kerk te vinden. Na 1 minuut lopen was ik dan ook bij de beroemde Londense kerk aangekomen waar ik veel van gehoord en veel mee gemaild had.

Bij de receptie aangekomen heb ik mijn mailvrienden van de HTB laten opbellen en die hebben me een half uur laten wachten. Dit bood mij de gelegenheid om me even op te frissen in het toilet. Zoals gezegd werd ik hier direct herkend....alleen niet als de juiste persoon. Ik was niet de zoon van Nicky Gumbel maar van Joop Drop. Maar om dat laatste erbij te melden leek me overbodig (sorry pa).

Uiteindelijk kwam een lief meisje me ophalen en vragen wat voor accommodatie ik zocht omdat ze helaas nog niks voor me hadden gevonden. Samen hebben we het krantje van hun kerk doorgekeken en ze vroeg wat mijn eisen waren voor een kamer. In het gesprek bleek dat zij Nederlandse ouders had en zelf twee jaar in Antwerpen had gewoond. In plaats van dat ik aan mijn Engels kon beginnen heeft zij de rest van de middag haar Nederlands bijgespijkerd. Gelukkig hadden we nog Erin, een meisje die een dag voor mijn verjaardag jarig is (ja, op dierendag) en waar ik veel mee gemaild heb voordat ik naar Londen ging. Ook een zeer lief en behulpzaam type alleen niet tweetalig. Ze doen daar gelijk alsof ze je al jaren kennen en zijn zeer blij dat ik hen kom versterken komende maanden. Ik ben meegenomen naar hun kantoor en met behulp van het internet hebben we een slaapplaats gevonden voor de eerste nacht. Een Youth Hostel in het Holland Park. Vond ik een goede compromis, iets Engels en iets Nederlands...

Het eerste telefoonnummer waar ik gehoor kreeg was dat van Cathrina Johnson. Deze vrouw was zeer enthousiast dat ik interesse had in de kamer die zij aanbood. De duur van het verblijf sloot uitstekend aan bij haar wensen en de gedeelde interesse in Alpha maakte ons contact alleen maar warmer. Ze vroeg wanneer ik kon komen kijken en ik antwoordde: “As soon as possible”. Ze stelde de volgende dag voor, maar ik wilde liever dezelfde dag nog en dat vond zij uitstekend. Later bleek dit een goede zet want er waren nog vier geïnteresseerden die gebeld hadden en die kwamen allemaal de volgende dag kijken.

Mijn bagage mocht ik achterlaten bij Scarlett en Erin, de HTB vriendinnen en ik ben bepakt met een schone onderbroek en een schoon overhemd op pad gegaan, de grote stad in. Bij Cathrina Johnsons huis aangekomen liet ze enthousiast het huis zien en ik begreep dat zij het wel zag zitten aan de manier waarop ze de rondleiding gaf. Ik heb zelf ook geen tijd nodig gehad om na te denken en we hebben direct afgesproken dat ik de volgende dag zou intrekken bij de Johnsons. Ik had nog een Engels mobiel telefoonnummer nodig en ze zei dat als we NU zouden gaan er misschien nog winkels open waren. Dus de rondleiding met de auto door de buurt was ook snel geregeld. Samen met Cathrina en Timothy (het 13 jarige zoontje) zijn we naar het gesloten winkelcentrum gegaan. Toen we dat laatste hadden geconcludeerd weer terug naar het metrostation en afgesproken dat we elkaar de volgende dag in de kerk zouden treffen en dan zou ze mij en mijn bagage meenemen naar mijn nieuwe huis.

Het volgende spannende kwam eraan, mijn eerste nacht in een Youth Hostel en wel in mijn eentje... Uitgestapt bij het Holland Park moest ik volgens de bordjes het park inlopen. Een donker paadje leidde me de bossen in. Opeens hoorde ik geritsel naast me in de bosjes, met een snelle blik opzij lokaliseerde ik een wild dier. Ik vertaalde mijn Engelse blik en die vertelde me dat het een vos was die nieuwsgierig naar me keek. Ik keek terug en zo bleven we seconden lang staan. Ik was sterker want toen ik weer bewoog vluchtte hij naar achteren en verdween hij in de bossen. De eerste confrontatie met een wilde vos was echt een lachertje...

Uiteindelijk kwam ik veilig in het hostel en in mijn twintig persoonskamer. Twee Franse jongens en ik deelden twintig bedden, zonder ruzie zijn we eruit gekomen wie waar slaapt. Na wat televisie gekeken te hebben, Cipres gebeld te hebben en mailtjes/ berichtjes gestuurd te hebben naar familie en vrienden heb ik de slaap weten te vatten...

De eerste dag was een intensieve dag, omschakeling van Nederlandse naar Engelse taal kost veel energie en de onzekerheid over huisvesting en warme bedden houdt je de hele dag bezig. Veel geregel en gepraat en gebel, maar gelukkig waren de vooruitzichten goed. Ik was alleen op reis die dag en die nacht, maar ik wist dat ik geen betere Reismaat kon hebben dan de Reismaat die mij die dag bij de hand had genomen; God. En Hij was erbij, Hij heeft het geleid en gelukkig had ik in dit aspect voldoende vertrouwen om het Hem te laten regelen. Ondanks dat God mijn geduld soms op de proef heeft gesteld heeft Hij me nooit uit het oog verloren en lijkt de situatie nu Goddelijk goed geregeld te zijn.


Bestel direct !